Aslan Kral’ın baş danışmanı ve şamanı Rafiki, Afrika savanalarında tek başına dolaşan gezgin bir bilgedir. Yaşlı bir baobab ağacında yaşa

“Çok. Elimden gelse seninle 850 bin kilometre hiç durmadan konuşurdum.” “Bu kadar yola nasıl benzin yetiştiririz?” “Gider gibi yaparız.”

tatile gittiğimizde hep aynı oyunu oynuyoruz: “Bu şehir hangi renk?” Şehirlerin, ülkelerin, ayların, günlerin, mevsimlerin de bir rengi var.

Modern mimarinin mistik şairi Louis Barragan ve The Fountainhead kitabı karakteri Howard Roark’un mimari ve minimalizm anlayışı üzerine

Baykuşlar fısıltı kadar sessizce ormanda uçar, karanlıkta gizlenir ve her zaman her şeyi izler. Büyük gözleri, sabit yuvaları içinde hareket edemez; tıpkı araba farları gibi. Bu nedenle çevrelerini algılayabilmek için boyunlarını neredeyse 270 derece döndürerek geniş bir alan taraması yaparlar. Bu fiziksel özellik, baykuşun arketipsel doğasının anahtarıdır: tek bir bakış açısına hapsolmadan, bütünsel görüş. Baykuş, bizim göremediklerimizi görür; bilmediğimizi bilir. Bu yüzden

Kitabı okudukça şunu bir kez daha idrak ettim. Çakra sistemleriyle Batılı psikoloji anlayışı, zannedildiği gibi birbirine zıt değil; aksine şaşırtıcı derecede paralel ilerliyor. Batılı pozitif bilimler çocukların “2 yaş sendromu”nu davranışsal ve gelişimsel bir kriz olarak açıklarken, doğunun binlerce yıllık kadim öğretileri bunun birinci çakranın aktivasyonu olduğunu çoktan biliyordu. Tarih boyunca bilim dünyamız, doğudan aldığı bilgileri batıya entegre ederek gelişti. An

Narsistlerden bıkmış bir çoğunluk olarak, biraz da etrafımızda neden dolandıklarını değil, neden buna bir fırsat yarattığımızı, bu senaryoda

Ayahuasca her ne kadar Peru’ya özgü olduğu düşünülse de, aslında mayaların ritüellerinden Amazon kabilelerine kadar tüm yağmur ormanlarında

Nagualizm, kökleri Olmek, Chichimeka ve Teotihuacan kültürlerine dayanan ve Nahuatl dilinde aktarılan kadim bir bilgelik sistemidir. Bu öğreti, Toltekler, Aztekler ve Mexihcalara kadar ulaşarak nesiller boyunca aktarılmıştır. Ne kadar köklü bir sistem olduğunu anlamak için Meksika ve Toltek kelimelerinin anlamlarına bakmak bile yeterli.

Gelelim tabloya… Gotik katedraller, mimari olarak yalnızca taş yığınları değil, “yeryüzünden gökyüzüne yükselen dua” gibidir. Mitolojide bu, axis mundi — yani “dünyanın ekseni” — ile eşdeğerdir: Sümerlerin Ziggurat’ı, Yunanların Olimpos’u, Hindistan’ın Meru Dağı gibi. Monet ise Bu seride Rouen Katedrali’ni bir mimari eser olarak değil, adeta bir ışık mabedi olarak ele almış. Taşların üzerindeki her renk değişimi, katedralin yaşayan bir varlık gibi nefes alış verişi gibi.

Mağaralar, yalnızca taş duvarlardan ibaret değildir; onlar bilginin, dönüşümün ve yeniden doğuşun rahimleridir. İnsanlık tarihinin en eski

“Size ruhun üç dönüşümünü anlatacağım: ruhun nasıl deveye, devenin aslana ve aslanın da çocuğa dönüştüğünü. Ruhun ağır yükleri vardır, güçlü, dayanıklı bir ruhun, içinde derin saygının barındığı: onun gücü, daima ağırı ve en ağırı ister. “Ağır olan nedir?” Böyle sorar dayanıklı ruh, deve gibi diz çöker ve iyi yüklenmek ister. “En ağır olan nedir, ey yiğitler?” diye sorar dayanıklı ruh, ki omzuma alayım ve memnun kalayım gücümden.

Burası Japonya’nın Kyoto şehrindeki Dünya’nın en büyük Zen tapınaklarından biri olan Kennin-Ji tapınağı. Yaşadığım deneyimle birlikte, daha

Ruhsal meseleler deneyimlenmesi gereken meselelerdir. Kolay kolay anlatılamaz; yaşanır, sindirilir, sonra bir gün bir yerden sızar.