İnsan motivasyonuyla değil, inşa ettiği sistemiyle yaşar. Kendimizi geliştirmek istediğimiz her konuda aynı yanılgıya düşüyoruz: “Motivasyonum gelince başlayacağım.” Oysa motivasyon, güvenilebilecek en zayıf psikolojik kaynaklardan biridir. Hiçbir sporcu her gün motive uyanmaz. Hiçbir yazar her gün ilhamla masaya oturmaz. Hiçbir meditatör her sabah büyük bir istekle mindere yönelmez. Bizi geliştiren şey motivasyon değil, tekrardır. Spor psikolojisinde performansı belirley

Bazı insanlar yaşamı büyütür, bazıları ise ölümü. Bu ilk bakışta basit bir cümle gibi görünebilir ama aslında psikolojinin, mitolojinin ve insan doğasının merkezindeki en eski çatışmalardan biridir. Eros ve Thanatos çatışması. Bu yazıda bu konuyu aşk ve nefret ikileminden biraz daha genişleterek anlatmaya çalışacağım. Biraz da iç dökerek…

Hayatta kaçtığın hiçbir şey gerçekten ortadan kaybolmaz. Sadece biçim değiştirir. Ödenmemiş bir bedel, yarım bırakılmış bir yüzleşme ya da görmezden gelinen bir sorumluluk… Bunlar çoğu zaman dramatik bir “ceza” gibi gelmez. Daha sinsi çalışır. İşlerin sürekli ters gitmesi, paranın bir türlü elde kalmaması, arabanın tam da en ihtiyaç duyduğun anda bozulması, beklenmedik masrafların üst üste gelmesi… Bunların hepsini doğrudan “evrensel ceza sistemi” yani karma olarak okumak saf

Annem öleli 15 gün oldu. Çok ani oldu. Hepimiz şaşırdık. “Şöyle oldu böyle oldu” muhabbetlerini 15 gündür bizden daha beter ağlayan insanlar

Bir kayıp yaşandığında yalnızca bir insanı kaybetmeyiz; aynı zamanda o kişiyle birlikte kurduğumuz dengeyi, rolleri ve ilişkisel düzeni de k

Cosmoenergetica öğretisiyle ilerledikçe yaşadığım değişimleri anlatmaya devam etmek istedim. Aslında bu başlıkla yazdığım ilk yazıdan sonra

Merhaba, sevgili kozmik savaşçı dostlarım. Bu yazımda, Cosmoenergetica’da henüz 1 buçuk senesini tamamlayan bir operatör olarak yaşadıklarım

Masumiyet Müzesi tam bir Mavi Sakal hikayesi. “Canavar” mı yoksa “aslında sakalı da o kadar mavi değil” şeklinde arada derede kaldığımız bir

Hierapolis’te yürürken fark ettim; bazı şehirler gezilmez, hatırlatır. Yeraltından yükselen buhar yalnızca şifa değil, kadim bir çağrı taşır

tatile gittiğimizde hep aynı oyunu oynuyoruz: “Bu şehir hangi renk?” Şehirlerin, ülkelerin, ayların, günlerin, mevsimlerin de bir rengi var.

İyi taraflarıyla övünen herkes, karanlık taraflarıyla da yüzleşmek zorunda. Çünkü gerçek denge ancak ikisini de kabul ettiğinde başlıyor. İyi ya da kötü olarak bir tarafın mensubu olduğun müddetçe farkındalığını ve bilincini geliştiremezsin. Fakat gölge dediğin sadece kötü şeyler değil. “bende yetenek yok ki.” “ben beceremem” diye duyumsadığın sempati, imreniş de bir gölge. Kendine konduramadığın yeteneklerin ve muhteşem özelliklerin… Gölgede bıraktığın her tarafın….

Entropi. Bir ağaç nasıl yaşar, gövdesine anılarını nasıl saklar, yaralandığı yerler nasıl mis gibi kokar ve yaralı kerestelerin değeri neden diğerlerinden daha yüksek gibi bir çok şey öğrendikten sonra başladım bir ağaç gibi düşünmeye. Bir ağaç olsam benim yaşam halkalarım nasıl olurdu? Hemen 8 yaşımdan beri tuttuğum günlüklerimi kurcalamaya başladım. Ta en başından. Yirmi küsür günlük kurcalamak güzel bir yol haritası oldu.

2006 yılında yaptığım gülhatmi ve ortancalarla dolu bu huzur dolu bahçeye bakıyorum. Tam da şu an, aynı böyle huzurlu bir bahçenin içinden

Ağaç gibi nasıl düşünülürü öğreten sıradışı bir ahşap atölyesi: Babayani.lab ile geçen sıradışı bir deneyim.

Merhaba, evet, o benim. Hiçbir şeyin ustası, ama her şeyin çırağı, çekirgesi, öğrencisi. Yıllarca neden hiçbir alanda “profesyonelleşemediği

Her şeyi midesine indiren, sanki içlerinden biri espiri yapmışcasına bir anda kahkaha atar gibi hep birlikte öten, balıkçıların peşinde, vap