Hayatımızda en az bir kez doğduğumuz yere, ülkeye, topluma, ailemize, bulunduğumuz arkadaş ortamına, yaptığımız işe ait olmadığımızı hissetmişizdir. Hepimizin hayatında, aynaya baktığımızda orada gördüğümüz yansımanın “biz” olup olmadığını sorguladığımız anlar da olmuştur. Bu sorgulayış, bastırılmış yaratıcı potansiyelin, henüz açığa çıkmamış ruhsal kimliğin ilk titreşimidir.

İyi taraflarıyla övünen herkes, karanlık taraflarıyla da yüzleşmek zorunda. Çünkü gerçek denge ancak ikisini de kabul ettiğinde başlıyor. İyi ya da kötü olarak bir tarafın mensubu olduğun müddetçe farkındalığını ve bilincini geliştiremezsin. Fakat gölge dediğin sadece kötü şeyler değil. “bende yetenek yok ki.” “ben beceremem” diye duyumsadığın sempati, imreniş de bir gölge. Kendine konduramadığın yeteneklerin ve muhteşem özelliklerin… Gölgede bıraktığın her tarafın….

Entropi. Bir ağaç nasıl yaşar, gövdesine anılarını nasıl saklar, yaralandığı yerler nasıl mis gibi kokar ve yaralı kerestelerin değeri neden diğerlerinden daha yüksek gibi bir çok şey öğrendikten sonra başladım bir ağaç gibi düşünmeye. Bir ağaç olsam benim yaşam halkalarım nasıl olurdu? Hemen 8 yaşımdan beri tuttuğum günlüklerimi kurcalamaya başladım. Ta en başından. Yirmi küsür günlük kurcalamak güzel bir yol haritası oldu.