Bu hikâyedeki takım elbise, hayattaki rollerimizi temsil ediyor. “Ne harika bir anne!” “Ne fedakâr bir evlat!” “İşinde ne kadar başarılı bir doktor!” gibi övgüler uğruna, içimizde bir şeyleri eğip bükerek kusursuz görünmeye çalışıyoruz. Ancak bu çaba, tıpkı adamın zorlanarak yürüyüşü gibi, zamanla ruhumuzu ve hayat enerjimizi tüketiyor. İçten içe hissettiğimiz eğretilik, sakatlık gibi dışa yansıyor.

Hayatımızda en az bir kez doğduğumuz yere, ülkeye, topluma, ailemize, bulunduğumuz arkadaş ortamına, yaptığımız işe ait olmadığımızı hissetmişizdir. Hepimizin hayatında, aynaya baktığımızda orada gördüğümüz yansımanın “biz” olup olmadığını sorguladığımız anlar da olmuştur. Bu sorgulayış, bastırılmış yaratıcı potansiyelin, henüz açığa çıkmamış ruhsal kimliğin ilk titreşimidir.