Raffaello Sanzio’nun Pantheon’daki Mezarı Roma’nın kalbinde, güneş ışığının kubbenin tam ortasından süzülerek yere düştüğü o muazzam yapının, Pantheon’un içindeydim geçen hafta. Pantheon. Namı diğer “Tanrılar Tapınağı”. Antik Roma’nın mimari mucizesi. Hem Pagan kültürün köklü merkezi hem de zamanlar üstü bir sır kutusu. Ve içinde bir sanatçının arzusu yatıyor: Rönesans’ın dahi ressamı Raffael, ölümünden sonra buraya, antik tanrıların mabedine gömülmek istemiş. Peki ama neden?

Baykuşlar fısıltı kadar sessizce ormanda uçar, karanlıkta gizlenir ve her zaman her şeyi izler. Büyük gözleri, sabit yuvaları içinde hareket edemez; tıpkı araba farları gibi. Bu nedenle çevrelerini algılayabilmek için boyunlarını neredeyse 270 derece döndürerek geniş bir alan taraması yaparlar. Bu fiziksel özellik, baykuşun arketipsel doğasının anahtarıdır: tek bir bakış açısına hapsolmadan, bütünsel görüş. Baykuş, bizim göremediklerimizi görür; bilmediğimizi bilir. Bu yüzden

“ Ayakkabılarına bak ve sade oldukları için şükret. Çünkü birinin fazla kırmızı ayakkabıları varsa, çok dikkatli yaşaması gerekir. ” Resimden de anlaşılacağı üzere rahatsız edici bir masal ile geldim. Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabındaki “Kırmızı Ayakkabılar” masalını kısaltmak neredeyse imkansız. Sert, acımasız, simgesel yoğunluğu fazla bir masal. Fakat bu acımasız ve sert gibi görünen masal, ancak bu şekilde acımasız anlatılmalıdır ki, eğer kendi değerlerimize sıkıca tutunm